13 kilo. 9 maanden.

11 juli 2014

Marleen van Griensven, directeur van Puurenkuur, viel 13 kilo af na twee zwangerschappen. In negen maanden tijd. Voor het eerst deelt ze haar verhaal. “Dat ik anders moest gaan leven kwam hard aan.”

“Ik noem het een plateau. Een periode waarin het lijkt alsof je maar niet afvalt, wat je ook doet. Ik heb over de eerste vier kilo vier maanden gedaan. Víer maanden! Dat ontneemt je soms de moed om door te gaan met sporten en diëten. Ik zat zo nu en dan in zak in as.  Dan moest mijn personal trainer me een enorme peptalk geven om me er bovenop te helpen. Blijkbaar hoort dat bij afvallen. Ik ben inmiddels 13 kilo kwijt geraakt. In negen maanden tijd.

Mijn kinderen zijn inmiddels vijf en twee jaar. Pas nu ben ik weer op gewicht. Tijdens mijn zwangerschappen was ik steeds doodziek. Mijn maag kon helemaal niets verdragen. En ik had nergens zin in. Behalve in heel rare dingen, die ik normaal bijna nooit eet. Zoals beschuit met leverworst. En Pringels chips. Had ik om 6 uur ’s ochtends een vlucht, kon ik alleen maar een handje chips en cola binnenhouden. Ik was allang blij als ik íets binnenhield. Mijn werk ging gewoon door. Dus ik moest wel. Een blokje kaas hier. Een frietje met daar. Als het maar vet was. Zo bleef ik functioneren.

Gek genoeg ben ik tijdens de zwangerschappen niet eens zo heel erg aangekomen. Mijn grootste fout kwam pas toen de kinderen er waren. In plaats van gezond te eten en de borstvoeding haar werk te laten doen, blééf ik ‘slecht’ en onregelmatig eten. Als ik toen al die zoete troep waar ik zo naar verlangde had laten staan, was het nooit zo uit de hand gelopen. Die dertien zwangerschapskilo’s vertrokken niet. Ze bleven.

Ik weet nog dat ik op bezoek was in Kamalaya in Thailand, één van de beste spa’s ter wereld. “Zo zeg’, zei de Chinese dokter Song bij wie ik op consult ging, “jij ziet eruit alsof je gisteren bent bevallen.” Ik was toen al een half jaar moeder. Dat was slikken. Hij troostte me nog met de woorden dat het ‘nieuw’ vet was. “Dat krijg je er veel makkelijker af dan ‘oud’ vet. Met veel sporten, goed eten en acupunctuur.”

Vijf jaar later zat het er nog steeds aan en was het inmiddels ‘oud’ vet geworden. Ik was inmiddels echt niet meer tevreden met mezelf. Als er ergens een foto werd gemaakt, piepte ik er tussenuit. Ik wilde mezelf niet terugzien. ‘Elk mens zijn gebrek”, lachte ik de verbaasde gezichten weg als mensen vroegen waarom ik niet op de foto wilde. Maar ondertussen was ik gewoon niet gelukkig met hoe ik eruit zag.

De omslag kwam totaal onverwachts. Ik was in het Six Senses Zighy Bay, op een van onze bestemmingen in Oman. Daar onderging ik een gezondheidscheck-up. Mijn BMI werd gemeten, allerlei waardes in mijn lichaam gecheckt. En uiteindelijk rolde daar mijn ‘echte’ leeftijd uit. Wat bleek? Mijn lichaam was al 54 jaar. Vijftien jaar meer dan mijn daadwerkelijke leeftijd. Personal trainer Daniel zei dat mijn overgewicht van grote invloed was. Ik schrok me kapot. Maar Daniel vond blijkbaar dat ik nog niet genoeg was geschrokken. Hij wilde mijn conditie checken. Liet me tientallen oefeningen achter elkaar doen. Push ups, tenen aanraken, heen en weer rennen, ballen vangen, planken. Hij drilde me. Ik dacht dat ik doodging. Alsof ik een deelnemer was aan het programma Obese. Dit is het dus, dacht ik. Dit is mijn conditie. Ik dacht altijd dat het er nog mee doorkon. Tot nu. Ik werd geconfronteerd met mezelf. Daniel wilde me laten voelen hoe slecht het écht met me gesteld was. Hij had me te pakken. Hij is degene geweest die mij de eerste duw in de goede richting heeft gegeven.

Weer thuis heb ik meteen een personal trainer gebeld. Ik besefte dat ik hulp nodig had. Ik zou het niet alleen kunnen, weer op gewicht komen. Ik had een stok achter de deur nodig. Ik kwam terecht bij een zachtaardige, vrouwelijke Personal trainer. Ze was gespecialiseerd in vrouwen die na hun zwangerschap weer in shape willen komen. We zijn veel krachttraining gaan doen. En Pilates. Ik had altijd last van mijn rug, schouders en bekken. Mijn romp was verzwakt, zei ze. Als we die zouden aansterken, zouden mijn problemen vanzelf verdwijnen. Door de Pilatesoefeningen zou ik ook mijn vormen terugkrijgen. De eerste keer trainden we in de stromende regen. Kan me niet schelen dat het regent, dacht ik, ik wil fit worden.

Ik ben 3 keer per week gaan sporten. En een eetdagboek bij gaan houden op de website van het voedingscentrum.nl. Dat gaf me inzicht in mijn eetpatroon. Ik zag al snel wat ik fout deed: ’s ochtends ontbeet ik niet door de haast en de stress. Ik at veel slechte tussendoortjes. En bij de lunch had ik zo’n honger dat ik veel te veel at. Ook maakte ik de verkeerde keuzes. Omdat ik zoveel op reis ben, kom ik steeds in de verleiding even ergens wat te halen. Een saucijzenbroodje tijdens een Transavia vlucht. Een broodje op een benzinestation.  Vet en teveel zout. Ik maakte vaak de verkeerde keuzes.

Ik eet heel anders tegenwoordig. Ik zorg bijvoorbeeld dat ik altijd noten en fruit bij me heb, voor het geval ik honger krijg onderweg. En ik geniet nog wel eens van een stukje chocola. Maar ik verlies mezelf niet meer in excessen. Ik heb die beroemde mentale knop omgezet.

De eerste vier, vijf maanden van mijn nieuwe eet- en sportregime waren zwaar. Ik raakte verschrikkelijk langzaam dat ‘oude’ vet kwijt. Pas de laatste maanden ging het ineens beter. Toen werd het sporten ook minder zwaar. Heel soms zelfs wel leuk. Ik heb volgehouden. Inmiddels al meer dan negen maanden.

Omdat ik er zo lang over heb gedaan om die kilo’s kwijt te raken, ben ik niet bang voor een terugval. Ik weet veel te goed wat er fout is gegaan. Ook probeer ik me altijd te herinneren hoe je je voelt na te vet en suikerrijk eten: zwaar, moe, opgeblazen. En dat sporten ga ik misschien wel nooit leuk vinden. Alleen weet ik nu wel hoe ik me voel als ik het heb gedaan: fit, sterk en gezond. Ik heb twee kleine kinderen, en soms een periode met een groot slaap tekort. Het sporten in de ochtend - voor het werk -  zet me weer op scherp, maakt me fit en maakt me echt een ander mens.

En weet je wat het mooiste is van alles? Dat niet alleen mijn lichaam, maar allerlei dingen in mijn leven zijn mee-veranderd. Nadat ik mezelf een upgrade heb gegeven, was mijn huis aan de beurt. Ik heb mooie, nieuwe meubels gekocht. Iets wat ik al heel lang wilde. En voor mezelf een nieuwe garderobe. Ik ben niet meer buiten adem als ik trappen loop of zware boodschappentassen en een kind op een arm draag. Ik kan eindeloos met ze voetballen en stoeien. Ik ben gelukkig. Ik ben trots.”